خانم ها با دستگاه تناسلی خود بیشتر آشنا شوند

سلامت دستگاه تناسلی خانم ها به دلیل اینکه مکان رشد جنین و تولید مثل است، بسیار اهمیت دارد. اولین قدمی که شما بانوی اومایی عزیز باید در جهت سلامت این اندام بردارید شناخت بیشتر دستگاه تناسلی می باشد. با آشنایی بیشتر نسبت به این اندام می توانید به خوبی از آن مراقبت کرده و در صورت تمایل به فرزند دار شدن نیز به سلامت این پروسه را طی خواهید کرد.

گروه سلامت اوما تصمیم دارد در این مقاله جامع شما را بیشتر از قبل با دستگاه تناسلی خانم ها آشنا کند. پس با ما همراه باشید.

در این مقاله می خوانیم:

ساختارهای دستگاه تناسلی زنان
ساختار خارجی دستگاه تناسلی زنان
نقش دستگاه تناسلی زنان
ساختار داخلی دستگاه تناسلی زنان
ناباروری در زنان

ساختارهای دستگاه تناسلی زنان

ساختار دستگاه تناسلی در زنان به دو قسمت داخلی و خارجی تقسیم می شود:

ساختار داخلی

 ساختارهای داخلی دستگاه تناسلی زن شامل تخمدان ها، لوله های حمل تخمک یعنی فالوپ، رحم و مهبل در یک سوم پایینی شکم قرار دارند. تخمدان ها،حاوی فولیکول هایی هستند که تخمک ها را در خود نگه داشته و در هر سیکل قاعدگی یکی از فولیکول ها به مرحله بلوغ رسیده و تخمک قابل باروری را آزاد می کند تا در صورت ورود اسپرم لقاح و جنین را تشکیل دهد.

در این مرحله پوشش داخل رحم برای لانه گزینی ضخیم می شود و اگر لقاحی انجام نشود این پوشش تخریب شده تا برای ماه آینده آماده شود، که بصورت خونریزی پریودی از واژن که مسیری با دیواره عضلانی است و ارتباط رحم را با خارج بدن برقرار می سازد، خارج می شود.

ساختار خارجی

مجموعه ساختار خارجی دستگاه تناسلی فرج نام دارند که شامل کلیتوریس حساس و چین های پوستی به نام لب هستند که ورودی مهبل و پیشاب راه را محافظت می کنند. در ادامه بصورت کامل دو ساختار توضیح داده شده است:

ساختار خارجی دستگاه تناسلی زنان

ناحیه تناسلی خارجی زنان اغلب منطقه پرمیوم  را اشغال می کنند و به طور کلی به عنوان ولو نامگذاری می شوند. ساختار خارجی تناسلی زنان شامل قسمت های زیر می باشد:

• استخوان شرمگاهی
• لبه بزرگ واژن 
• لبه کوچک واژن
• چوچوله (کلیتوریس)
• دهلیز
• پرده بکارت    
• پیازهای دهلیزی
• غدد دهلیزی

استخوان شرمگاهی

استخوان عانه یا استخوان شرمگاهی  یکی از سه قسمت استخوان بی‌نام در دوران نوزادی است. در افراد بالغ غضروف‌ها تبدیل به استخوان شده و لگن خاصره یکپارچه استخوانی می‌گردد. از مجموع دو نیم‌لگن و استخوان خاجی فضایی به‌وجود می‌آید که به آن لگن خاصره می‌گویند. پوبیس قسمت قدامی استخوان هیپ را می‌سازد و شامل یک تنه و دو شاخهٔ فوقانی و تحتانی است

لبه بزرگ واژن

لبه بزرگ واژن یک جفت چروک های ضخیم و بافت چربی است که در پایین تر از قسمت شرمگاهی وجود دارد. شکاف بین چین ها شکاف پودندال نامیده می شود. موهای تناسلی بر روی سطوح جانبی لبه بزرگ واژن در هنگام بلوغ رشد می کنند، در حالی که سطوح داخلی همچنان بی مو هستند.

رباط حلقوی رحم از طریق کانال کشاله ران وارد می شود و تا لبه بزرگ واژن ادامه می یابد، این قسمت جایی است که الیاف عصبی گسترش یافته و با بافت استخوان شرمگاهی ادغام می شود. لبه بزرگ جلویی نیز ضخیم تر است. 

لبه کوچک واژن

- لبه کوچک واژن بسیار نازک تر و کاملا بدون مو است. انتهای جلوی این لبه ها لایه های بالا و پایین را تشکیل می دهند. لایه های بالایی نسبت به کلیتوریس بالاتر است و پوست ختنه گاه را ایجاد می کند. لایه پایین تر از کلیتوریس عبور می کند و فریتین کلیتوریس را تشکیل می دهد.  بنابراین لبه های کوچک واژن قبل و بعد کولیتوریس قرار دارند.

- لب های کوچک دستگاه تناسلی زنان در هدایت صحیح ادرار نقش دارند. این دو لبه از بالا و پایین به هم متصل هستند.  در میان لب ‌های فرج، فضایی بوجود می‌آید که خروجی پیشاب راه (منفذ خروجی ادرار) در قسمت بالایی آن است و در پایین آن خروجی واژن (مهبل) قرار دارد. در دخترانی که هنوز رابطة جنسی نداشته‌اند اکثر قسمت‌های خروجی واژن با لایه ای نازک به نام پرده بکارت پوشیده شده است.

کلیتوریس

کلیتوریس مشابه ساختار آلت تناسلی مردان است اما دارای قسمتی به نام یورتا نیست و در ادرار هم نقشی ندارد. این قسمت به عصب فعال از طریق عصب cavernosal  ختم می شود و بعنوان یک عضو جنسی و تحریک پذیر در روابط جنسی شناخته می شود. همچنین بر خلاف آلت تناسلی، کلیتوریس تقریبا داخلی است و اسپونژیوم یا بافت پوشاننده کروی ندارد و یا مجرای ادرار را تشکیل نمی دهد.

برای افرادی که می خواهند بصورت علمی تر با کلیتورس آشنا شوند باید بگوییم کلیتوریس دارای بافت لطیفی و فیبرهای متراکم است. سر کلیتوریس یک تورم کوچکی است که از پوست ختنه گاه ظاهر می شود. در اینجا شریان ها شامل رگ های خلفی و خلطی هستند که از پودندال ایلو هیپوگاستریک می آیند.

دهلیز

لبه کوچک واژن یک ناحیه به نام دهلیز دارد که حاوی سوراخ های ادراری و واژن همراه با غدد دهلیزی است. پوست ختنه گاه در حاشیه قدامی دهلیز قرار دارد.

پرده بکارت ( هایمن)

- پرده بکارت ساختاری نازک است که در طول واژن گسترش می یابد. این پرده دارای یک یا چند منفذ کوچک برای تخلیه مایعات قاعدگی است و معمولا با فشار آلت تناسلی مرد در اولین رابطه جنسی از بین می رود. مگر اینکه نوع پرده ارتجاعی باشد.

- پرده بکارت به صورت یک ورقه نازک (به ضخامت ۱ یا ۲ میلی متر) درست در پشت لب های کوچک فرج قرار دارد و دهانه مهبل را می پوشاند. منفذ های پرده بکارت در افراد مختلف، اندازه و شکل متفاوتی دارد و از خصوصیات و ویژگی های آن برای تشخیص باکره بودن یا نبودن شخص استفاده می گردد. 

پیازهای دهلیزی

پیازهای دهلیزی در هر طرف دهلیز قرار دارند. آنها شامل یک جفت بافت نعوظ زیر جلدی هستند که با پیازهای آلت تناسلی و اسپونژیوم corpus  مرتبط است. هر دو پیاز در مقابل خروجی های مجرای زیر مهبل (واژن) قرار دارند و هر یک با عضلات bulbospongious پوشیده شده است.

غدد دهلیزی

غده های بارتولن (وستبولار)  دارای اندازه ی نخودی با یک مجرای کوتاه است که به سمت قسمت پایین داخل دهلیز یا واژن حرکت می کند. هر یک از این غدد در اطراف مهبل (واژن) یافت می شوند. غده های بارتولن در مردان  غدد بلبوترول نامیده  می شوند و برای حفظ رطوبت و روانکاری در طی رابطه جنسی استفاده خواهند شد. علاوه بر این، غدد دهلیزی، دهلیز را چرب می کند. 

تامین خون

رگ های ناحیه تناسلی خارجی زنان عمدتا توسط شریان های داخلی پودندال تامین می شود که شاخه های بخش قدامی شریان داخلی است.

تخلیه لنفاوی

تخلیه لنفاوی ناحیه تناسلی خارجی زن ها از طریق گره های لنفاوی داخلی و عمیق انجام می شود. غدد لنفاوی از کلیتوریس، پیازهای دهلیزی و لبه های قدامی داخلی می تواند به طور غیر مستقیم به گره های لنفاوی داخل عضلانی تخلیه شود.

عصب گیری

ولوا از عصب گیری متنوعی تشکیل شده است. استخوان شرمگاهی و لگن قدامی از طریق اعصاب قدامی لگنی، که از اعصاب کمری منشا می شوند، تشکیل می گردند. قسمت خلفی ولوا از طریق عصب پودندال و شاخه های آن (اعصاب خلفی لوبی)، همراه با شاخه های عصب پوستی ران می آید. حساسیت به کلیتوریس توسط عصب پشتی کلیتوریس ایجاد می شود. غدد بارتولن مایعی برای لیز کردن واژن در حین مقاربت جنسی ترشح می کند و درست در داخل ورودی مهبل قرار دارند. 

در پوست بالای لبه‌ها در پایین شکم ناحیة برجستگی عانه وجود دارد که در حین بلوغ با تجمع چربی زیرپوستی، حالت برجسته پیدا می‌کند و در روی آن و نیز در روی لب‌های فرج، موهای تناسلی شروع به رویش می‌کنند.

نقش دستگاه تناسلی زنان

دستگاه تناسلی زنان نقش بسیار مهمی در دوران زندگی یک زن دارد. از جمله مهم ترین وظایف دستگاه تناسلی  عبارت است از:

• تولید تخمک سالم و قابل بارور برای لقاح با اسپرم و تولید جنین
• برقرار کردن رابطه جنسی و لذت بردن از آن
• محافظت از تخمک بارور شده و تغذیه و اکسیژن رسانی به آن برای تبدیل تخمک و اسپرم به یک نوزاد بالغ
• زایمان 

---

ساختار داخلی دستگاه تناسلی زنان

ساختار داخلی دستگاه تناسلی خانم ها نیز بسیار مهم است و رحم برای نگه داری جنین در طول 9 ماه مهم ترین نقش را ایفا می کند. در ادامه هر قسمت این اندام پیچیده را به طور جداگانه توضیح می دهیم:

واژن

- واژن یک لوله عضلانی و توخالی است که از ورودی  واژن تا دهانه رحم گسترش می یابد. این لوله بین مثانه و رکتوم واقع شده است و راه ارتباطی رحم با خارج از بدن است. طول آن در یک خانم بالغ در حدود سه تا پنج اینچ یا حدود 7.5 الی 12.5 سانتیمتر متغیر است.

- دیوار عضله اجازه می دهد تا واژن گسترش یابد یا منقبض شود. دیواره های عضلانی با غشاهای مخاطی محافظت می شوند و مرطوب هستند. ورق نازکی از بافت های سلولی که با یک یا چند سوراخ، پرده بکارت نامیده می شود که بخشی از دهانه واژن را پوشش می دهد. اسپرم ها ازطریق واژن وارد رحم شده و در صورت فراهم بودن شرایط با تخمک قابل باروری عمل لقاح را انجام می دهد.

اسپرم ها می توانند در حدود 5 روز در قسمت اندام داخلی زن زنده بمانند. همان طور که خون قاعدگی از منافذ ریز پرده بکارت عبور می کند اسپرم ها نیز می توانند به طرف داخل حرکت کنند. پس برای بارداری لزوما نباید دخول انجام شود. 

- واژن از سه لایه مخاطی درونی، میانی مرکزی و فیبری بیرونی تشکیل شده است. لایه داخلی از rugae واژن ساخته شده است که کش می آید و اجازه می دهد دخول انجام شود. همچنین به تحریک آلت تناسلی کمک می کند. لایه میانی دارای غددی است که یک مخاط اسیدی (pH حدود 4.0) را که باعث رشد باکتریایی می شود، ترشح می کند. لایه بیرونی عضلانی نیز در زایمان جنین و جفت اهمیت ویژه ای دارد.

مهم ترین وظایف واژن

1. در طول مقاربت جنسی، آلت تناسلی مرد و مایع منی را دریافت می کند.
2.  راهی برای زایمان طبیعی
3. مسیر خروج خون ناشی از قاعدگی رحم.
4. کمک به کنترل زایمان از طریق دیافراگم، FemCap یا کاندوم.

دهانه رحم

- دهانه رحم  قسمت پایین تر و باریک رحم است که به انتهای بالای واژن متصل می شود. محل اتصال واژن و دهانه رحم یک زاویه 90 درجه ایجاد می کند. دهانه رحم استوانه ای یا مخروطی شکل است و از طریق دیواره واژن فوقانی  جلو می رود. با تجهیزات پزشکی مناسب تقریبا نصف طول آن قابل مشاهده است. باقی مانده رحم در بالای واژن قرار دارد. 

- در طول قاعدگی، دهانه رحم باز می شود تا دیواره آندومتری تخریب شده بتواند خارج شود. این کشش یکی از دلایل درد و گرفتگی دوران پریودی است. شواهد نشان می دهد در برخی از زنان پس از اولین زایمان طبیعی، انقباض دهانه رحم و گرفتگی آن در طی پریودی کاهش می یابد زیرا در اثر گشاد شدن دهانه رحم در طول زایمان درد کمتری ایجاد می شود.

- گذرگاه بین روزنه خارجی و حفره رحم به عنوان کانال آندوسکوئیک نامیده می شود. طول و عرض آن به طور کلی با دهانه رحم متفاوت است. کانال آندوسکوئیک در زنان بارور هفت تا هشت میلیمتر می باشد. کانال آندوسکوئیک به داخل روزنه داخلی  ختم می شود که ورودی دهانه رحم و داخل حفره رحم است.

- در طول زایمان، انقباض های رحم، دهانه رحم را تا قطر 10 سانتیمتر گشاد می کند تا جنین بتواند از آن عبور کند. در طول ارگاسم نیز، دهانه رحم و روزنه خارجی گسترش می یابد.

رحم

- رحم به شکل یک گلابی برعکس است و دارای پوشش ضخیم و دیواره عضلانی است. رحم در نزدیکی کف حفره ی لگن واقع شده است و یک حفره توخالی برای رساندن بلاستوسیت یا تخمک  لقاح یافته برای کاشت و تولید جنین می باشد. پوشش داخلی رحم برای کاشت تخمک بارور تشکیل می شود و در هنگام پریودی فرو می ریزد.

- رحم شامل قوی ترین عضلات در بدن زن است. این عضلات حالت ارتجاعی داشته و قادر به گسترش هستند و می توانند یک جنین در حال رشد را حفظ کنند و در حین زایمان به خروج جنین کمک می کنند. این ماهیچه ها در طول ارگاسم به صورت موجی منظم منقبض می شوند. تصور می شود این امر به اسپرم کمک می کند تا به لوله های فالوپی هدایت شود و لقاح اتفاق بیفتد.

- رحم تنها حدود سه اینچ یا 7.5 سانتیمتر طول و دو اینچ یا 5 سانتیمتر عرض دارد، اما در دوران بارداری به سرعت و به طور چشمگیری تغییر می کند. لبه بالایی رحم فوندوس نامیده می شود و برای بسیاری از پزشکان نشانه پیشرفت بارداری است. منظور از حفره رحم قسمت فوندوس رحم و بدنه رحم است.

- رباط هایی برای حمایت از رحم وجود دارد که از بدنه رحم به دیواره لگن و دیواره شکمی متصل می شوند. در طول بارداری رباط ها به علت رشد رحم پایین می افتند، اما پس از زایمان به حالت قبل باز می گردند. در برخی موارد بعد ازدوران یائسگی ممکن است رباط ها الاستیسیته خود را از دست بدهند و افتادگی رحم ایجاد شود. این عارضه را می توان با جراحی برطرف کرد.

- برخی از مشکلات رحم شامل فیبروم یا میوم رحم ، درد لگن (از جمله آندومتریوز)، افتادگی لگن، خونریزی قاعدگی سنگین یا غیرطبیعی و سرطان است. در این شرایط فقط جراحی می تواند این عوارض را از بین ببرد.

این عمل هیسترکتومی نامیده می شود. هیسترکتومی حذف رحم است و ممکن است شامل حذف یک یا هر دو تخمدان نیز باشد. این عمل غیر قابل برگشت است. پس از هیسترکتومی، بسیاری از زنان به دلیل کمبود تخمدانها و تولید هورمون ها نیاز به جلسات هورمون درمانی خواهند داشت.

لوله های فالوپ

- در گوشه بالای رحم، دو لوله فالوپی وجود دارد که لوله های رحمی و یا مجرای عبور تخمک نامیده می شود. هر لوله فالوپی به کنار رحم و تخمدان متصل می شود. این لوله ها بین رباط هایی که از رحم پشتیبانی می کنند قرار گرفته اند. طول این لوله های فالوپ حدود چهار اینچ یا 10 سانتیمتر است و به اندازه ی یک قطعه اسپاگتی هستند.

در داخل هر لوله یک کانال کوچک است که از یک سوزن نازک تر است. در انتهای دیگر هر لوله فالوپی یک ناحیه لبه دار است که به نظر می رسد مانند یک قیف باشد. تخمدانها به طور متناوب تخمک آزاد می کنند. هنگامی که یک تخمدان تخمک گذاری می کند یا یک تخمک را آزاد می کند، آن را به لومن لوله فالوپی می رساند. در صورت بارداری خارج از رحم تخمک به جای داخل رحم در این لوله ها لانه گزینی می کند که باید سریعا متوقف شود. 

- هنگامی که تخمک در لوله فالوپی قرار دارد، پرزهای کوچک پوشش لوله کمک می کنند تا آن را به طرف رحم سوق دهند. چهار تا پنج روز طول می کشد تا تخمک یا سلول های تخمک از لوله فالوپی عبور کنند و به رحم برسند. اگر اسپرم کافی در طول رابطه جنسی در لوله فالوپی وجود داشته باشد، باروری رخ می دهد. پس از بارور شدن، زیگوت یا تخمک های بارور شده به سمت حفره رحم سوق داده می شوند و در دیواره رحم رشد می کنند.

---

ناباروری در زنان

ناباروری به معنی ناتوانی در تولد یک کودک بالغ و سالم یا ناتوانی در به سرانجام رساندن بارداری است. دلایل زیادی برای ناباروری وجود دارد و حدود 15٪ از زوج ها را تحت تاثیر قرار می دهد. تقریبا 40٪ موارد به خاطر ناتوانی مرد، 40٪ به خاطر ناتوانی زن و 20٪ باقی مانده به دلیل ناتوانی هر دو موارد نامشخص است. 

احتمال بارداری زوج های سالمی که در بین 20 تا 30 سالگی هستند و رابطه جنسی منظم دارند، در هر سیکل قاعدگی حدود 25% است که در این حالا قدرت باروری خوبی دارند.

ناباروری اولیه در مقابل ناباروری ثانویه

- به گفته انجمن پزشکی باروری آمریکا، در آمریکا حدود 1/6 میلیون نفر دچار ناباروری هستند، که معادل 10٪ از جمعیت بارور است. 

- "ناباروری ثانویه" به معنی وجود مشکل پس از یک بارداری طبیعی می باشد. به غیر از مشکلات پزشکی مختلف (به عنوان مثال مشکلات هورمونی)، این مسئله ممکن است به دلیل سن و استرس باشد. از لحاظ فنی، ناباروری ثانویه در صورت تغییر در شریک جنسی از بین می رود و البته همیشه امکان پذیر نیست.

علت های مختلف ناباروری زنان

ناباروری زنان دلایل مختلفی دارد که در زیر به هر کدام از عوامل تاثیر گذار بصورت خلاصه اشاره نموده ایم:

1. عوامل عمومی

•  دیابت، اختلالات تیروئید، بیماری آدرنال
•  بیماری کلیوی و کبدی

2. عوامل روانشناختی

3. عوامل هیپوتالاموس -هیپوفیز:

•  سندرم کالمن
•  اختلال عملکرد هیپوتالاموس
• هیپرپرولاکتینمی 
• Hypopituitarism

4. عوامل تخمدانی

•  سندرم پلی کیستیک تخمدان
•  کاهش ذخایر تخمدان
• اختلال لوتئال
• یائسگی زودرس
• دیسژنز گنادال (سندرم ترنر)
• سرطان تخمدان

5. عوامل مربوط تیروئید / صفاقی

• آندومتریوز
• چسبندگی لگن
•  بیماری التهابی لگن (PID، معمولا به علت کلامیدیا)
• انسداد لوله

6. عوامل مربوط رحم

•  ناهنجاری های رحم
• فیبروئید های رحم (لیومیوم)
• سندرم Asherman

7. عوامل مربوط به دهانه رحم

• تنگی دهانه رحم
• آنتی بادی های ضد اسپرم
• مخاط ناکافی دهانه رحم (برای زنده ماندن اسپرم)

8. عوامل مربوط به واژینال

• واژینیسموس 
•  انسداد واژن

9. عوامل ژنتیکی

• مشکلاتی مانند سندرم حساسیت آندروژن

سخن آخر

همان طور که با خواندن این مقاله متوجه شدید اندام تناسلی زن چه برای خودش و همسرش و چه برای تولید مثل و به وجود آوردن نسل بعدی بشر بسیار مهم و حیاتی است و در معرض خطرات بسیار زیادی مثل انواع عفونت ها، کیست ها و ... قرار می گیرد که با انتخاب یک سبک زندگی سالم و رعایت بهداشت فردی و چکاپ های منظم تا حد زیادی می توانیم سلامت این دستگاه مهم را تضمین کنیم.

[collapse id=2612]

منبع: سلامت بانوان اوما

تشخیص سندرم داون در نوزاد

سندرم داون یکی از بیماری های مادرزادی است که برخی از نوزادان از بدو تولد به آن مبتلا هستند که از نظر ذهنی و گاها جسمی بر کودک تاثیر می گذارد. یکی از مهم ترین علت های ایجاد این عارضه می تواند کم خونی مادر در دوران بارداری باشد. به همین دلیل است که می گوییم لطفا دربارداری مراقب رژیم غذایی خود باشید. اما ممکن است این بیماری به دلایل ژنتیکی نیز اتفاق بیفتد.

در این مطلب می خواهیم شما مادران اومایی عزیز را با نحوه تشخیص این بیماری و آزمایشات لازم برای آن آشنا کنیم. پس با ما همراه باشید.

در این مقاله می خوانیم:

از کجا بفهمم نوزادم سندروم داون دارد؟
انجام کاریوتایپ برای تشخیص بیماری سندرم داون
کنار آمدن با سندرم داون

از کجا بفهمم نوزادم سندروم داون دارد؟

پزشک متخصص اولین فردی است که می تواند سندرم داون را در نوزاد تشخیص دهد. او براساس مشکلات جسمی، نقص در تولد و مشکلات صورت نوزاد این بیماری را تشخیص می دهد.

این بیماری در هر نوزادی با ویژگی های خاصی نمود می کند و تمام نوزادانی که سندرم داون دارند، رفتارهای مشابهی نخواهند داشت. همچنین مشکلات جسمی نوزادان دارای سندرم داون به ظرفیت فکری آن ها مرتبط است و هر نوزادی شخصیت و نقاط قوت منحصر به فردی دارد. 

هیپوتونی در سندرم داون

یکی از علائم رایج سندرم داون، هیپوتونی یا حجم کم ماهیچه ها می باشد. خوشبختانه این مشکل با گذشت زمان تا حد زیادی برطرف می شود و نوزادان و کودکانی که سندرم داون دارند معمولا از این نظر با انجام فیزیوتراِپی بهبود می یابند.

ویژگی های صورت در سندرم داون

کودکان مبتلا به سندرم داون چهره ای خاص دارند. مثلا دارای چشم های بادامی، نقاط روشن در چشم، بینی مسطح و کوچک، دهان کوچک با زبان بیرون زده، گوش های کوچک و صورت گرد و مسطح هستند. البته همان طور که گفتیم همه کودکان مبتلا یکسان نیستند و هر کدام می توانند خصوصیات منحصر به فردی داشته باشند. 

این ویژگی های صورت غیرطبیعی نیستند اما هنگامی که پزشک تمامی این ویژگی ها را در نوزاد ببیند سندرم داون را تشخیص می دهد.

یک چین تنها در کف دست در سندرم داون

یکی دیگر از علائم شایع سندرم داون وجود یک چین تنها در سراسر کف دست نوزاد مبتلا مانند تصویر زیر می باشد. این مسئله مشکلی ایجاد نمی کند و دست نوزاد به خوبی کار می کند اما این علامت، نشانه ای برای تشخیص بیماری است که توسط پزشک بررسی می شود. یکی دیگر از ویژگی هایی بچه های مبتلا به این بیماری انگشتان کوتاه و وجود انحنا به داخل در انگشت پنجم می باشد.

مشکل قلبی در سندرم داون

حدود پنجاه درصد نوزادانی که سندرم داون دارند از مشکلات قلبی نیز رنج می برند. رایج ترین مشکل قلبی در این نوزادان، نقص دیواره بین دهلیزی می باشد. یکی دیگر از مشکلات قلبی نیز نقص دیواره بین بطنی و مجرای شریانی است. خوشبختانه این مشکلات را می توان با انجام جراحی و مصرف قرص برطرف کرد.

مشکلات گوارشی در سندرم داون

حدود ده درصد از نوزادانی که سندرم داون دارند دچار مشکلات گوارشی می شوند. این مشکلات شامل تنگی یا انسداد روده، انسداد خروجی معده و فقدان اعصاب موجود در روده بزرگ می باشد که باز هم با انجام جراحی قابل درمان هستند.

کم کاری تیروئید در سندرم داون

افرادی که از سندرم داون رنج می برند، مشکلات تیروئیدی دارند؛ غده تیروئید غده ای کوچک بر روی گردن فرد می باشد. در واقع در بدن افراد مبتلا به سندرم داون به مقدار کافی هورمون تیروئید تولید نمی شود، به همین دلیل دچار کم کاری تیروئید خواهند شد.

این افراد با دریافت هورمون جایگزین تیروئید تا آخر عمر می توانند آن را کنترل کنند. از آن جایی که تیروئید بر همه عملکردهای بدن تاثیر می گذارد باید به این عارضه توجه زیادی شود. زیرا این کودکان به طور طبیعی به دلیل بیماری سندرم داون در معرض خطر بیشتری نسبت به بیماری های مختلف هستند و اگر کم کاری تیروئید کنترل نشود عوارض خطرناکی برای این کودکان خواهد داشت.

انجام کاریوتایپ برای تشخیص سندرم داون

پزشک برای تشخیص سندرم داون از روشی به نام کاریوتایپ یا آنالیز کروموزوم استفاده می کند. کاریوتایپ نوعی آزمایش خون است که به بررسی کروموزوم ها می پردازد. معمولا نتیجه این آزمایش بعد دو تا پنج روز مشخص می شود و نشان می دهد که کودک تا چه حدی به این بیماری مبتلا است.

نتیجه کاریوتایپ سندرم داون را تشخیص می دهد!

همان طور که در بالا اشاره کردیم نتایج کاریوتایپ یا آنالیز کروموزوم بیماری سندرم داون را تشخیص می دهد. در این آزمایش تعداد کروموزوم و ساختار آن مشخص می شود.  نوزادی که مبتلا به سندرم داون است یک کروموزوم شماره بیست و یک اضافی دارد. به همین دلیل به جای چهل و شش کروموزوم، چهل و هفت کروموزوم دارد و همین امر باعث به وجود آمدن این بیماری شده است.

کنار آمدن با سندرم داون

هنگامی که می فهمید نوزاد مبتلا به سندرم داون است لحظات سختی خواهید داشت. سعی کنید در این زمان به خود مسلط باشید و از دیگران کمک بگیرید . همچنین اطلاعات کافی از پزشک نوزاد دریافت کنید تا بتوانید به خوبی از او مراقبت کنید تا مشکلات کمتری در آینده پیش بیاید.

سخن آخر

نقص عضو یا نقص سیستم عصبی نوزادان تازه متولد شده اتفاقی دردناک برای پدر و مادر آن نوزاد می باشد و می تواند تاثیرات منفی بر زندگی آن ها بگذارد و هیچ کس دلش نمی خواهد این اتفاق را تجربه کند. اما باید به این نکته هم توجه داشته باشیم که گاهی برخی از بیماری های مادرزادی نتیجه سهل انگاری ها و بی توجهی های خودمان هست.

مثلا اینکه بارها توصیه هایی در دوران بارداری از طرف پزشک انجام می شود و برخی مادران آن ها را انجام نمی دهند و بی اهمیت می دانند. یا مثلا آزمایش ژنتیک دو نفر که با هم نسبت فامیلی دارند احتمال بیماری های عصبی نوزادان آن ها در آینده را می دهد ولی آن دو باز هم با هم ازدواج می کنند. بنابراین اگر خودمان هم با احتیاط بیشتری رفتار کنیم بسیاری از این موارد هرگز پیش نخواهد آمد. اما در صورتی هم که این اتفاق افتاد بهتر است آن را بپذیرید و یک برنامه مناسب برای ادامه زندگی خودتان و فرزندتان در نظر بگیرید تا کمتر اذیت شوید.

[collapse id=2631]

منبع: سلامت بانوان اوما

علت دیر دندان درآوردن نوزاد

حتما تاکنون بارها شنیده اید که فلان نوزاد در حال دندان در آوردن است و یا با اینکه زمان آن رسیده است هنوز دندانی رشد نکرده است. شاید این اتفاق در حال حاضر برای خودتان افتاده است و کنجکاو هستید تا علت آن را بدانید و از نگرانی در بیایید. ما در این مقاله به صورت مختصر علت دیر دندان در آوردن نوزاد را برای شما اومایی عزیز توضیح می دهیم. پس مثل همیشه با ما همراه باشید.

زمان مناسب در آمدن اولین دندان در نوزادان

اولین دندان کودک شما به احتمال زیاد تا ماه سوم  یا  ماه چهارم زندگی او ظاهر نمی شود. پس زود تر از آن منتظر نباشید. رویش دندان قبل از آن به معنی رشد سریع تر و زود دندان در آوردن می باشد. اما اگر کودک شما تا 13 ماهگی دندان درنیاورد، ما آن را دیر دندان در آوردن حساب می کنیم. بنابراین اگر بعد از سه یا چهار ماهگی باز هم دندان در آوردن تا چند ماه به تاخیر بیفتد همچنان طبیعی است و مشکلی ایجاد نمی کند و به نوع شرایط جسمی و نرمال نوزاد بستگی دارد.

بنابراین در بیشتر موارد، تاخیر دندان درآوردن نگران کننده نیست. با اینکه دیر دندان درآوردن به عوامل مختلفی وابسته است اما هنوز دلیل کاملا مشخصی برای آن یافت نشده است و کودک ممکن است تا 18 ماهگی نیز دندان درنیاورد.

عوامل موثر در دیر دندان در آوردن نوزاد

همان طور که گفتیم هنوز عامل مشخصی برای دیر دندان در اآوردن نوزاد پیدا نشده است. اما محققان به این نتیجه رسیده اند که عوامل زیر می تواند تاثیر زیادی در این روند داشته باشد:

عوامل ارثی

دیر دندان درآوردن معمولا ارثی می باشد. اغلب، این مسئله در کل خانواده دیده می شود، و باید بدانید که نوزاد استعداد ژنتیکی برای دیر دندان درآوردن دارد مگر اینکه اولین فرزند شما باشد. دیر دندان درآوردن ممکن است از هر دو طرف یعنی هم پدر و هم مادر به ارث برسد. بنابراین، اگر هر یک از والدین در نوزادی خود دیر دندان در آورده باشند احتمال دارد فرزند آن ها نیز این مشکل را داشته باشد. اگر به یاد نمی آورید می توانید از پدر و مادر خود بپرسید.

تغذیه نامناسب

تغذیه نامناسب نیز می تواند باعث دیر دندان درآوردن شود. در این مورد، دیر دندان درآوردن تنها یکی عوارض سوء تغذیه در کودک است. نوزادانی که به علت تغذیه نامناسب دیر دندان در می آورند ضعیف تر، کوچکتر و کم وزن نیز هستند. این مسئله ممکن است به خاطر تغذیه ناکافی با شیر مادر و استفاده از شیرخشک باشد. زیرا بچه ها مانند بزرگسالان نیاز به ویتامین های A، C و D و همچنین کلسیم و فسفر دارند ودر صورت کمبود ویتامین و یا مواد معدنی، به ویژه ویتامین D و کلسیم، دیرتر از زمانی که باید دندان در می آورند.

کم کاری تیروئید

گاهی اوقات دیر دندان درآوردن نشانه ای از کم کاری تیروئید در نوزاد می باشد. بچه های با غده تیروئید کم کار مشکلات رشدی زیادی دارند. دیگر علائم کم کاری تیروئید شامل خستگی، ضعف، سردرد و سفتی در مفاصل می باشد. به غیر از دیر دندان در آوردن کم کاری تیروئید عوارض دیگری نیز برای نوزاد به دنبال دارد که عبارتند از:

• تاخیر در راه رفتن
• تاخیر در صحبت کردن
• اضافه وزن 

هشدار مهم:

اگر علائم گفته شده را مشاهده کردید حتما در اسرع وقت نوزاد را نزد پزشک ببرید تا در صورت نیاز آزمایش غربالگری تیروئید برای او انجام شده و تحت درمان قرار بگیرد. زیرا کم کاری تیروئید علاوه بر مشکلات گفته شده در بزرگسالی هم می تواند عوارض جدی را برای فرزند شما ایجاد کند. یادتان باشد تیروئید غده ای است که بر تمام عملکردهای بدن تاثیر می گذارد. 

چه زمانی نیاز است به پزشک مراجعه شود؟

اگر کودک شما 13 ماهه است و هنوز دندان در نیاورده است ( با علائم دندان درآورن نوزاد آشنا شوید) و شما سابقه تاخیر در دندان درآوردن در خانواده را نداشته اید، زمان ملاقات با پزشک اطفال است. متخصص اطفال می تواند تعیین کند مشکل تاخیر در دندان در آوردن دقیقا به چه علتی است. اگر نوزادتان در 18 ماهگی هنوز نوزاد دندان در نیاورده باشد باید به به یک دندانپزشک اطفال نیز مراجعه کنید.

سخن آخر

با اینکه می دانیم شما مادر هستید و بیش از اندازه نوزادتان را دوست دارید و هر مشکلی در رشد او بوجود بیاید باعث نگرانی بیش از حد شما می شود اما لطفا آرامش خودتان را حفظ کنید و بدانید که بسیاری از این مسائل کاملا طبیعی و رایج هستند و برای نوزادان زیادی پیش آمده است و با مشورت با یک پزشک می توانید به راحتی ان را حل نموده و خیالتان را راحت کنید.

[collapse id=2630]

منبع: سلامت بانوان اوما

علت و درمان برفک دهان نوزاد

برفک لکه های سفید یا زرد در دهان نوزاد است که به دلیل ایجاد عفونت قارچی تشکیل می شوند و علاوه بر شایع بودنشان برای کودک دردناک هستند و او را اذیت می کنند. برفک معمولا در اطراف دهان، سقف، لثه ها، لب ها و زبان نوزاد ایجاد می شود. همچنین می تواند به گلو، لوزه ها و یا مری گسترش یابد. بسیاری از مادران هنگامی که برفک ها را می بینند دچار استرس می شوند و یا نگران فرزند خود هستند اما باید بدانید در بسیاری از نوزادان این اتفاق می افتد و شما مادر اومایی عزیز باید با آرامش روش های مناسبی را برای بهبود این وضعیت به کار بگیرید که ما در این مقاله به شما توضیح می دهیم:

چه چیزی باعث برفک می شود؟

- مخمر بخشی عادی از سیستم گوارش هر انسان است، اما عدم تعادل باکتری ها باعث ایجاد عفونت به شکل برفک می شود. بعضی از نوزادان برای اولین بار در کانال تولد با این مخمرها تماس پیدا می کنند. همچنین ممکن است آنتی بیوتیک های مورد استفاده بعد از تولد نوزاد، عامل ایجاد برفک باشند. در واقع آنتی بیوتیک ها باکتری های خوب بدن نوزاد را  که مخمر را در حد مناسب نگه می دارند، می کشند و باعث عفونت می شوند.

- اگر نوزاد شما شیر مادر می خورد، ممکن است برفک را به شما منتقل کند، در نتیجه یک عفونت مخمر دردناک به شکل آفت روی نوک سینه مادر نیز ایجاد می شود که نیاز به درمان دارد.  برعکس این موضوع نیز صادق است یعنی اگر بر روی نوک سینه مادر پس از مصرف آنتی بیوتیک برفک ایجاد شود، در حین شیردهی می تواند به نوزاد نیز منتقل شود.

- البته ممکن است در شرایط گفته شده هیچ یک از شما برفک را به دیگری منتقل نکنید و این حالت یک حالت صد در صدی نیست. بعضی از مردم فکر می کنند برفک به خاطر مکیدن طولانی شیشه یا پستانک ایجاد می شود یا اینکه نوک شیشه آلوده باعث ایجاد برفک می شود. اما نوزادانی که فقط شیر مادر می خورند و از پستانک استفاده نمی کنند نیز می توانند دچار برفک شوند. بنابراین تعیین علت دقیق آن دشوار است. همچنین مانند آلرژی های مختلف برخی از نوزادان و مادران نسبت به دیگران در برابر عفونت مخمر مستعدتر هستند.

درمان برفک دهان نوزاد چگونه است؟

1- در بعضی از نوزادان هیچ درمانی لازم نیست. بسیاری از موارد برفک دهانی پس از مدت کوتاهی یعنی نهایتا چند روز برطرف می شود و نیازی به درمان ندارد.

2- اگر درمان شروع شود، پزشک معمولا ژلی حاوی یک داروی ضد برفک به نام میکونازول تجویز می کند. این ژل را باید بر روی ناحیه آسیب دیده در دهان کودک بمالید. در این صورت دستورالعمل ها را به دقت دنبال کنید. ژل را پس از غذا استفاده کنید. برای جلوگیری از خفگی، مقدار کمی استفاده کنید و برای پشت گلو استفاده نکنید. این دارو میکروب های کاندیدایی در داخل دهان کودک شما را از بین برده و برفک را درمان می کند. ژل میکونازول را به هیچ عنوان برای نوزادان زیر 4 ماه استفاده نکنید. با این حال، در شرایط خاص بسیاری از پزشکان این دارو را برای نوزادان با سنین مختلف تجویز می کنند. 

3- یک درمان جایگزین برای برفک دهانی قطره ای حاوی داروی ضد برفکی به نام نیستاتین است. در صورت استفاده از این قطره، باید میزان تجویز شده را بر روی ناحیه آسیب دیده در دهان نوزادتان بچکانید. در صورتی که میکونازول به دلایلی برای نوزاد شما مناسب نباشد و یا نتواند برفک را درمان کند باید از قطره های نیستاتین استفاده کنید.

4- درمانی که پزشک تجویز کرده است را باید تا دو روز پس از برطرف شدن برفک نیز ادامه دهید. کامل کردن دوره درمان بسیار مهم است و قطع سر خود دارو منجر به بازگشت عفونت و مقاوم شدن آن به دارو می شود. اگر برفک ها هفت روز بعد از شروع درمان برطرف نشده بودند مجددا به پزشک مراجعه کنید.

چگونه می توانم بفهمم برفک دهان ایجاد شده است؟

اگر فقط یک پوشش سفید بر روی زبان نوزاد ایجاد شده باشد، ممکن است باقی مانده شیر باشد. برای اینکه نسبت به این موضوع مطمئن شوید می توانید با انگشت تمیز و استریل شده بعد از چند دقیقه شیر خوردن روی زبان نوزاد بکشید اگر سفیدی ها کمتر شدند به معنی باقی مانده شیر هست و اگر ماندند به معنی برفک می باشد. همچنین می توانید این کار را با یک دستمال تمیز استریل انجام دهید. اما اگر نقاط سفید بزرگ یا زرد در دهان و گلوی نوزاد مشاهده کردید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید.

چگونه می توانم از تشکیل برفک در دهان نوزادم جلوگیری کنم؟

از آنجایی که برفک اغلب توسط آنتی بیوتیک ها ایجاد می شود، بهتر است این داروها را تا حد امکان به نوزاد خود ندهید، مگر اینکه ضروری باشد. (آنتی بیوتیک ها در برابر عفونت های ویروسی مثل سرماخوردگی کمکی نمی کنند.) پستانک تمیز و استریل نیز می تواند کمک کند. همچنین پزشکان توصیه می کنند مادر در بین دفعات شیردهی، فاصله بیندازد تا هوا به نوک سینه مادر برسد و کمتر باعث ایجاد عفونت های مخمر شود. 

آیا برفک دهان نوزاد خطرناک است؟

نه. اما اگر کودک شما خیلی ناراحت باشد، می تواند در تغذیه او تداخل ایجاد کند. یک کودک گرسنه که در حین شیر خوردن درد می کشد بسیار اذیت می شود و ترجیح می دهد اصلا غذایی نخورد. در زمانی که نوزاد برفک دارد، سعی کنید تمام شرایط آرامش کودک را فراهم کنید و طبق دستورالعمل های پزشک رفتار کنید تا درد کاهش یابد. و به یاد داشته باشید این عفونت نیز به زودی درمان خواهد شد و کودک دلبندتان به روزهای قبل باز می گردد.

سخن آخر

در انتها ذکر این نکته مهم است که اگر در کنار ایجاد برفک علائم دیگری مثل تب در نوزادتان مشاهده کردید فورا او را نزد پزشک اطفال ببرید. همچنین در حین درمان با داروهای موجود ممکن است نوزاد و خود شما کمی اذیت شوید ولی به این نکته توجه داشته باشید که اگر درمان نشود بیشتر اذیت خواهد شد و احتمال سرایت آن نیز افزایش می یابد. 

[collapse id=2628]

منبع: سلامت بانوان اوما

چند سی سی شیر برای نوزاد مورد نیاز است؟

اگر شما مادر اومایی عزیز به تازگی زایمان کرده اید و نوزاد شیرینی را به دنیای جدید آورده اید حتما نگرانی هایی درباره نگهداری صحیح از او دارید و یا بعدا با آن مواجه می شوید. یکی از نگرانی هایی که مادران بعد از تولد نوزاد دارند میزان شیر مناسب برای او در طول شبانه روز است. این مسئله برای مادرانی که تجربه اولشان است و شاغل هستند دغدغه بیشتری ایجاد می کند. به همین دلیل تصمیم گرفتیم در این مقاله به صورت مختصر و مفید نکات مهم درباره میزان شیر مورد نیاز نوزاد را برایتان توضیح دهیم. پس لطفا تا پایان مقاله ما را همراهی کنید. 

در هنگام دوری مادر از نوزاد، او به چه مقدار شیر نیاز دارد؟

در طول چند هفته اول زندگی نوزاد، به دلیل رشد سریع او مصرف شیر افزایش می یابد. سپس بین یک تا شش ماهگی ثابت باقی می ماند (هر چند به احتمال زیاد در طول جهش رشد مصرف شیر ممکن است در این فاصله نیز افزایش یابد). پس از شش ماهگی مصرف شیر ثابت می ماند. از شش ماهگی به بعد به دلیل اینکه نوزاد می تواند از غذای کمکی استفاده کند کم کم میزان شیر مصرفی اش در طول شبانه روز کاهش می یابد. 

مطالعات نشان میدهد نوزادانی که بین یک ماهگی تا شش ماهگی فقط با شیر مادر تغذیه می شوند به طور متوسط در روز 25 اونس (750 میلی لیتر) شیر می خورند. البته باز هم این میزان برای نوزادان مختلف با توجه به جنسیت، جثه آن ها و میزان فعالیتشان متفاوت است. به طور کلی مصرف شیر نوزادان بین 19 الی 30 اونس در روز (570-900 میلی لیتر در روز) متغیر است. بنابراین می توانیم با استفاده از اطلاعات گفته شده و نکات زیر به تخمین مقدار شیر مورد نیاز نوزاد بپردازیم:

• تعداد دفعاتی که کودک در روز شیر می خورد (24 ساعت) را برآورد کنید.
• سپس 25 اونس را به تعداد دفعات شیردهی تقسیم کنید.
• این عدد مقدار شیری است که در هر دفعه نوزاد باید میل کند. 

مثال: اگر کودک معمولا 8 بار در روز شیر بخورد (بخوانید: نحوه شیر دادن به نوزاد)، می توانید حدس بزنید که در هر دفعه زمانی که مادر نباشد، به 3 اونس (90 میلی لیتر) شیر نیاز دارد.

نکته مهم:

نوزادن کوچکتر از یک ماهه و نوزادانی که غذاهای جامد می خورند روزانه شیر کمتری مصرف می کنند.

اگر نوزاد غذای جامد بخورد به چند سی سی شیر در روز نیاز دارد؟

گاهی اوقات بین شش ماهگی تا یک سالگی که غذای جامد به کودک داده می شود و کم کم مقدار آن افزایش می یابد، مصرف شیر مورد نیاز کودک کاهش می یابد، اما شیر مادر باید همچنان قسمت اعظم غذای نوزاد را در یک سال اول فراهم کند. از آنجایی که مقدار مواد جامد در طول شش ماه دوم تنوع زیادی دارد، مقدار شیر مورد نیاز نیز متفاوت خواهد بود. یک مطالعه نشان می دهد متوسط مصرف شیر مادر در 7 ماهگی 30 اونس در روز (875 میلی لیتر / روز، 93٪ از مصرف کل) و در 11الی 16 ماهگی 19 اونس (550 میلی لیتر / روز، 50 درصد از مصرف کل انرژی)  می باشد.

مطالعات مختلف مقدار شیر مصرفی برای نوزادان بین 12 الی 24 ماهه را نیز اندازه گیری کردند و نتایج نشان داد مقدار آن 14الی 19 اونس در روز (400-550 میلی لیتر در روز) می باشد. در نوزادان با سنین بین 24 الی 36 ماهه نیز مقدار شیر مصرفی 10الی12 اونس در روز (300-360 میلی لیتر در روز) است.

آیا نوزاد بیش از حد یا خیلی کم شیر می خورد؟

به خاطر داشته باشید که مقدار شیری که نوزاد می خورد متغیر است. همان طور که مقدار مواد غذایی و نوشیدنی که یک فرد بالغ در طول روز می خورد متفاوت می باشد. بنابراین انتظار نداشته باشید نوزاد در هر بار تغذیه، مقدار ثابتی شیر بخورد. این میزان به فعالیت او، میزان خوابش و گرسنگی اش بستگی دارد.

یادتان باشد اگر نوزاد بیش از حد متوسط شیر می خورد، در هنگام دوری شما خیلی بیشتر شیر خواهد خورد. چیزهایی که می تواند به زیاده روی در تغذیه کمک کنند عبارتند از:

- همیشه از بطری استفاده کنید که نوک آن کوچک است و شیر با سرعت کمی از آن خارج می شود. بطری شیر را کنترل کنید تا نوزاد راحت تر جریان شیر را تحمل کند. 

- از بطری شیر برای آرام کردن نوزاد استفاده نکنید. برخی افراد هر زمانی که نوزاد سروصدا می کنند به او شیر میدهند. با استفاده از ماشین حساب مقدار شیر مورد نیاز نوزاد را برآورد کنید. اگر کودک بعد از خوردن شیر هنوز هم گرسنه به نظر می رسد از روش های دیگر آرام کردن مانند راه رفتن و بازی کردن استفاده کنید سپس شیر بیشتری به او بدهید.

- نوزاد نیاز به مکیدن دارد و این نیاز هنگامی که مادر حضور نداشته باشد بیشتر می شود زیرا مکیدن باعث آرامش نوزاد می شود (بخوانید: تاثیر مکیدن سینه در رشد روانی-جنسی نوزاد). کودک می تواند جریان شیر را از سینه کنترل کند و هنگامی که فقط می خواهد مک بزند حداقل شیر را می خورد. هنگامی که از بطری شیر می خورد، جریان ثابت بزرگتری از شیر با مک زدن وارد دهانش می شود. اگر کودک در هنگام دوری مادر شیر زیادی می خورد می توانید از پستانک استفاده کنید یا انگشت او را برای مک زدن در دهانش قرار دهید تا نیاز مک زدنش برطرف شود.

- اگر کودک کمتر از مقدار مورد نیاز شیر می خورد، از روش دوچرخه سواری معکوس استفاده می کند. در این روش نوزاد فقط به اندازه ای شیر می خورد که نیازش را برطرف کند و منتظر است مادرش برگردد و کالری مورد نیاز بیشتر را در آن زمان تامین کند. در این حالت هنگامی که مادر بازگردد نوزاد شیر بیشتری می خورد. برخی مادرها از این روش استقبال می کنند زیرا نیازی به دوشیدن شیر به مقدار زیاد نیست. این روش برای نوزادانی که با بطری شیر می خورند، بسیار متداول است.

اگر کودک شما از روش دوچرخه سواری معکوس استفاده می کند، باید به نکات زیر توجه داشته باشید:

• صبور باشید. استرس نداشته باشید. این حالت یعنی کودک شما را ترجیح می دهد!
• مقدار کمی از شیر را داخل بطری بریزید بنابراین مقدار دور ریز آن کمتر می شود.
• اگر نگران هستید که نوزاد نمی تواند مدتی طولانی بدون شیر دوام بیاورد، به یاد بیاورید برخی از نوزادان در طول شب به مدت 8 ساعت یا بیشتر می خوابند؛ در حالی که در این مدت شیر نمی خورند.
• پوشک خیس نوزاد و وزن او را چک کنید تا مطمئن شوید به قدر کافی شیر می خورد.
• هنگامی که کنار نوزاد هستید به قدر کافی به او شیر بدهید.

روش های دیگر برای تخمین مقدار شیر مورد نیاز نوزاد

راه های مختلفی برای برآورد میزان مصرف شیر (با توجه به وزن نوزاد و سن نوزاد) بر اساس مصرف شیر خشک وجود دارد. اما راحت ترین روش ممکن همین روشی بود که برایتان توضیح دادیم. مطالعات نشان می دهد مصرف شیر در یک ماه اول تقریبا ثابت است اما به مرور زمان با رشد نوزاد تا شش ماهگی میزان شیر مورد نیاز او بیشتر می شود.  

سخن آخر

به دلیل اینکه در شش ماه اول تنها غذای مصرفی کودک شیر هست و نوزاد باید تمام مواد مغذی مورد نیاز برای رشد خود را از این شیر تامین کند، میزان مناسب آن بسیار مهم است و مادران عزیز باید به آن توجه داشته باشند. مصرف کمتر از مقدار لازم باعث ایجاد اختلال در رشد نوزاد می شود و مصرف بیش از حد آن نیز مشکلاتی مثل چاقی در آینده را برای او ایجاد می کند. پس سعی کنید با یادگیری روش محاسبه میزان شیر مناسب برای نوزاد به اندازه کافی به او شیر بدهید.

[collapse id=2627]

منبع: سلامت بانوان اوما